حکم لعنتی

 

 

       به نام خداوند بسیار مهربان

 

سلام عزیزان همدل.ممنونم که در پست قبل سر زدید و با پیام هایتان خوشحالم کردید. باز هم از شما دوستان خواهش میکنم با کارهایی که در این وب لاگ گذاشته میشه منتقدانه بر خورد کنید چرا که نقد شما عزیزان راه را برای بهتر شدن کارهای آینده  هموار تر خواهد کرد  ... و مثل همیشه از همراهی استاد خوبم آقای محسن رضوی سپاسگذارم. 

 

 

 

                          

در انتظار خواندن این حکم لعنتی                              

 

لب بسته ام واین همه بغضی که پاپتی 

                  

 

هل می خورد میان غزل های خنده ام                            

   

 معلوم می شود که دل از جان نکنده ام     

                   

 

هر دفعه تیغ توی سرم غوطه می خورد                        

 

دست خیانت تو رگم را  َنه/می برد                    

        

   

حتی نفس گلوی مرا چنگ میزند                           

 

بر پیکر نجابت من سنگ میزند

                           

 

مردی که نو عروس خودش را فروخت به                    

 

صد تا هزاری خشکی که دوخت به                 

        

 

لبهای منفجر شده از التماس من                        

 

بی/داد می کند خفقان در خیال زن       

                  

 <>

 

... بار هزارم است که برداشت می شود                     

 

از نو پلان چندم این ماجرای تلخ                        

 

<>

 

باران به حال کودکیش زار می زند                       

 

ساعت دوباره سیلی تب دار می زتد          

          

 

هی دار می زند نفسش را کلاف ننگ                   

 

هی گیر می کند هیجان در غلاف ننگ                  

 

 

دستاش بوی گند سگ و خون گرفته است             

 

نامرد رنگ رعشه و طا عون گرفته است             

 

 

حالا  دلش خنک شده جان میکند کثیف!        

 

یک لحظه هم/همه و تماشاچیان ردیف.......   

 

 

 

    

 

 

 

سلام دوستان !

 

این شعر را دوباره می نویسم زیرا در نوشتار قبلی آن از نقد عزیزان بی بهره ماندم . خواهشمندم منتقدانه به آن بنگرید :

 

این روزها یک جور دیگر زنده هستند

 

آدم نماهایی که از خونابه مستند

 

این لاشخور های عجیبی که همیشه

 

در انتظار سوژه ای  زنده نشستند

 

یک جور دیگر مست... وقتی که شتر ها

 

قرآن به نیزه کرده من را میپرستند

 

بدجورخسته میشوم از آدمیت

 

حالا که پشت آبرویم را شکستند

 

تصویر های زشت انسانی که دیریست

 

بر صفحه ی پاک غرائز نقش بستند

 

HIVبی زار هستم از جنین های

 

که زیر پل توی لجن مدفون دستند

 

این روزها بوی تعفن میدهد عشق

 

درخلوت جنت مکانهایی که پستند